Rachel Carson
| Rachel Carson | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Rachel Carson (ca. 1940) | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 27 mei 1907 | |||
| Geboorteplaats | Springdale (Pennsylvania), Verenigde Staten | |||
| Overlijdensdatum | 14 april 1964 | |||
| Overlijdensplaats | Silver Spring (Maryland), Verenigde Staten | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Chatham University (1925 – 1929), Johns Hopkins-universiteit (1929 – mei 1932)[1][2] | |||
| Beroep | biologe en schrijfster | |||
| Werkveld(en) | biologie, mariene biologie, behoud, essay | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Invloeden | Aldo Leopold | |||
| Werken | ||||
| Genre(s) | Nature writing | |||
| Thema's | mariene biologie, ecologie en chemische bestrijdingsmiddelen | |||
| Bekende werken | The Sea Around Us (1951) The Edge of the Sea (1955) Silent Spring (1962) | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Lid van | American Academy of Arts and Letters, American Academy of Arts and Sciences | |||
| Archieflocatie | Beinecke-bibliotheek voor zeldzame boeken en manuscripten[3][4] | |||
| Prijzen en onderscheidingen | Guggenheim-lidmaatschap (1951),[5] John Burroughs Medal (The Sea Around Us; 1952),[6] Nationale Eregalerij voor Vrouwen (1973),[7] Presidential Medal of Freedom (1980),[8] National Book Award for Nonfiction (The Sea Around Us; 1952),[9] Cullum Geographical Medal (1963), Audubon-medaille (1963), AAAS Kavli Science Journalism Award (1950),[10] Maryland Women's Hall of Fame (1985)[11] | |||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| Website | ||||
| ||||
Rachel Louise Carson (Springdale (Pennsylvania), 27 mei 1907 - Silver Spring (Maryland), 14 april 1964) was een biologe die opgroeide in Springdale, Pennsylvania. Ze werd vooral bekend door haar boeken en haar strijd voor de bescherming van het milieu.
Vol liefde buigt de mens zich over de wieg van zijn kind … en laat tegelijk toe dat zijn voedsel wordt vergiftigd. Hoe lang nog?
— Rachel Louise Carson, Silent Spring
Levensloop
[bewerken | brontekst bewerken]Carsons liefde voor de natuur werd door haar moeder gestimuleerd. Als kind schreef ze er al over en het bepaalde ook haar studiekeuze aan de Pennsylvania College for Women (nu Chatham College). In 1929 studeerde ze daar af en in 1932 behaalde ze haar doctoraat in de zoölogie aan de Johns Hopkins-universiteit. Later doceerde ze aan deze universiteit en aan de Universiteit van Maryland.
Ze schreef radioscripts voor het U.S. Bureau of Fisheries tijdens de crisis van de jaren 1930 en een aantal artikelen over natuurgeschiedenis voor de Baltimore Sun. Daarna begon een vijftien jaar lange carrière als wetenschapper en uitgeefster in dienst van de Amerikaanse centrale overheid. Uiteindelijk werd ze hoofdredactrice van alle publicaties van de U.S. Fish and Wildlife Service.
Tussen 1941 en 1955 schreef Carson een drietal boeken over het leven in de zee en de oceaan, die vertaald werden, onder andere in het Nederlands. Het tweede deel, De wereldzee, werd in Nederland goed ontvangen. Het boek beleefde binnen enkele jaren meerdere herdrukken en werd lovend besproken. Kees Hana sprak in de Volkskrant van een "boeiend epos", een roman "van de wereldzee, gebaseerd op gecontroleerde feiten, kleurig en bruisend als een opspuitende grondzee, overrompelend en onweerstaanbaar."[12]
Daarnaast publiceerde ze artikelen over de schoonheid van de wereld, onder andere, Help Your Child To Wonder (1956) en Our Ever-Changing Shore (1957).
Haar laatste boek was een baanbrekend werk over de milieuproblematiek, Silent Spring, en is nog steeds actueel. Het is de neerslag van anekdotisch-, systematisch- en literatuuronderzoek naar de milieugevolgen van het gebruik van verschillende pesticides. Het werd breed gesteund door wetenschappers en onder meer de wetenschappelijke adviescommissie van John F. Kennedy.[13] Initieel kwam er vooral kritiek van de chemische industrie. Vanaf de jaren 2000 vielen libertarische denktanks het boek ook aan, ten onrechte bewerend dat de agrarische restricties van DDT zouden leiden tot meer doden door malaria.[14]
De hoofdgedachte in haar oeuvre is dat de mens maar een deel is van de natuur, maar wel in staat om het milieu te veranderen, soms onherstelbaar. Carson was na de tweede wereldoorlog zo verontrust over het overvloedige gebruik van chemische insecticiden, dat ze zich vervolgens daarop toelegde. Ze wilde de bevolking waarschuwen voor de effecten van het misbruik van pesticiden, en werd wereldberoemd met haar boek Silent Spring (1962). De Nederlandse vertaling Dode Lente verscheen in 1964. De steeds duidelijker wordende bedreigingen voor het leefmilieu van dier en mens nemen daarin een centrale plaats in. De titel verwijst naar de lente van het apocalyptische jaar dat de vogels niet meer zingen, doordat zij door het gebruik van bestrijdingsmiddelen zijn uitgeroeid. Ondanks de tegenstand en de kritiek, heeft haar boek het onderzoek naar niet-giftige bestrijdingsmiddelen sterk gestimuleerd. In 1963 hield ze een toespraak voor het Amerikaanse Congres waarin ze een gezonde leefomgeving voor de mens, en bescherming van het milieu eiste.
Rachel Louise Carson stierf in 1964 aan borstkanker. Haar ideeën bleven ook nadien nieuwe generaties inspireren om de wereld en het leven te beschermen.
Werken
[bewerken | brontekst bewerken]Boeken
[bewerken | brontekst bewerken]Trilogie over het leven in de zee en de oceaan:
- (en) Under The Sea-wind: A naturalist's picture of ocean life. Simon and Schuster, New York (1941). OCLC 840106
Nederlandse vertaling: De levende zee: Het leven in de oceaan, gezien door een biologe. Uitgeverij Born N.V., Assen / Amsterdam (1953). OCLC 64310161 - (en) The Sea Around Us. Oxford University Press, New York (1951). OCLC 573901, met tekeningen van Katherine L. Howe.
Nederlandse vertaling: De wereldzee. Uitgeverij Born N.V., Assen / Amsterdam (1952). OCLC 64273462, vertaler: John Kooy, - (en) The Edge of the Sea (1955).
- (en) Silent Spring (1962).
Tijdschrift-artikelen
[bewerken | brontekst bewerken]- Help Your Child To Wonder (1956)
- Our Ever-Changing Shore (1957)
Externe links
[bewerken | brontekst bewerken]
- ↑ The Feminist Companion to Literature in English; pagina('s): 182.
- ↑ "Méconnue, Rachel Carson a fait plier les lobbies des pesticides"; Reporterre; geraadpleegd op: 28 september 2022; auteur (als tekenreeks): Violaine Colmet Daâge; datum van uitgave: 27 september 2022.
- ↑ http://hdl.handle.net/10079/fa/beinecke.carson; geraadpleegd op: 15 maart 2016.
- ↑ http://hdl.handle.net/10079/fa/beinecke.carsonadd.
- ↑ Guggenheim Fellows-databank; geraadpleegd op: 15 maart 2016; Guggenheim-identificatiecode voor fellowship: rachel-carson.
- ↑ http://research.amnh.org/burroughs/medal_award_list.html; geraadpleegd op: 15 maart 2016.
- ↑ https://www.womenofthehall.org/inductee/rachel-carson/.
- ↑ http://www.presidency.ucsb.edu/ws/?pid=45389; geraadpleegd op: 15 maart 2016.
- ↑ http://www.nationalbook.org/nbaacceptspeech_rcarson.html; geraadpleegd op: 15 maart 2016.
- ↑ https://sjawards.aaas.org/awards/field_award_category/magazine-3?page=6; geraadpleegd op: 28 januari 2018.
- ↑ https://msa.maryland.gov/msa/educ/exhibits/womenshall/html/whflist.html.
- ↑ Hana, Kees, "Geheimen van de wereldzee", de Volkskrant, 13 juni 1953. Geraadpleegd op 7 september 2025.
- ↑ Rachel Carson: a women pioneering the future. National's Women History Project. Gearchiveerd op 8 december 2005. Geraadpleegd op 4 december 2014.
- ↑ Naomi Oreskes en Erik M. Conway (2010). Merchants of doubt: how a handful of scientists obscured the truth on issues from tobacco smoke to global warming. Bloomsbury Press, New York. ISBN 9781408824832. Gearchiveerd op 13 maart 2022. Geraadpleegd op 7 september 2025.